ONBESTRAFTE MISDADEN

In gezelschap komt het gesprek op misdaden die onbestraft gepleegd kunnen worden. Een van ons (een vrouw, er zijn behalve ik alleen maar vrouwen) spuwt werkelijk vuur als ze het heeft over seksegenoten die een man erin luizen, die beweren dat ze de pil gebruiken en intussen het zaad dankbaar in ontvangst nemen. En dan maar zien hoe het verder loopt.

Daar gaat het nog even over en dan zeg ik: veelwijverij. Kijk, ik ga mezelf niet heilig verklaren, ik ben ook wel eens in de fout gegaan, maar ik kan werkelijk geen enkel begrip opvatten voor mannen die er meerdere vrouwen tegelijkertijd op na houden. In mannengezelschap (dat ik zo veel mogelijk vermijd) scheppen ze daar dan over op en ze pleiten zichzelf meteen vrij, want: niets aan de hand, melden ze steevast, die vrouwtjes weten het van elkaar en hebben er vrede mee. Dat liegen ze. En ‘vrouwtjes’, dat zeggen ze echt. Een van hen had het zelfs eens over ‘mijn speeltjes’.

De markt is deze mannen gunstig gezind. Ze leggen contact via een datingsite, halen er desnoods wat jaren en pondjes van af, laten weten dat kinderen geen bezwaar zijn en suggereren dat zij, behalve tot enige conversatie, in staat zijn tot bevredigende prestaties in bed.

Ergens gaat het dan altijd mis. Ik weet van een geval waarin drie dames door hoofdzakelijk toeval met elkaar in gesprek raakten. Bij mannen kan dat lang gaan over de nieuwe generatie gsm’s en de kansen van Ajax op het kampioenschap, maar bij vrouwen duurt het nooit lang voordat relaties het gespreksonderwerp worden. Toen ontdekten ze dat ze alle drie een affaire hadden met dezelfde man. Die weliswaar had laten weten dat hij zich niet wilde binden, maar toch ook wat dingetjes had weggelaten. Overigens schijnt slechts één van die drie vrouwen vervolgens afgehaakt te zijn – mijn waardering voor vrouwen loopt ook wel eens een deuk op. In een tweede zaak was sprake van een vrouw die, als zij de energie die ze in relaties steekt voor een carrière had aangewend, allang in de Quote 500 had gestaan. Via Hyves ontdekte ze dat haar minnaar een veelvraat was. Daar stonden net iets te veel vriendinnen op wier boodschappen net iets te snel weer gewist werden.

Het is werkelijk hemeltergend dat het bouwwerk dat die heren hebben opgebouwd op het moment van onthulling wel even wankelt, maar uiteindelijk niet instort. Zelfrespect, gekoppeld aan zelfbeheersing, is iets wat (wellicht door de klimaatverandering, dat moet nog onderzocht worden) duidelijk aan kracht verliest. Iedereen is zo bang alleen te zijn, dat leven met ongezonde compromissen volstrekt acceptabel is geworden.

Uiteindelijk valt er moeiteloos een parallel te trekken tussen de twee niet in het Wetboek van Strafrecht opgenomen misdaden. De wens van een vrouw een kind te krijgen en daar ver in te gaan, de behoefte van een man zich bevestigd te zien in zijn veroveringen: het is allemaal van een primitiviteit die aantoont dat de evolutie ons nog dichter bij de dieren houdt dan wij geneigd zijn te denken.

Ik zou mezelf graag ver verwijderd zien van een gorilla die maar wat met zijn kloten zit te spelen tot er een geil wijfje voorbijkomt (waarna hij daarmee gaat spelen), maar af en toe... Het is onverdraaglijk dat zelfs ik, met mijn rekbare normen en waarden, met mijn belezenheid en intelligentie, met mijn inzicht en ervaring, dichter bij die aap sta dan ik voor mogelijk en wenselijk zou willen houden.